مرگ یک مزرعه بود.

با اولین قطار

به هر کجا که بود

به هر کجا که دلم میخواست

کاش هیچ چیز نبود که پابندم کند

کاش میشد رفت

بدون کوله باری

بدون فکری !

خدا فقط گاهی شوخ طبعی اش را به رخ میکشد

لبخند بزن

و شادی اش را خراب نکن.

قبل از اینکه فرصت کنی خوب در ذهنت نگاهشان کنی

مزه مزه شان کنی

و از بودنشان لذت ببری.

اما خاطره های بد میدانند چه طور سر جایشان بمانند

نمیتوانی فراریشان دهی

هستند تا خاک بگیرند و کمتر دیده شوند

هستند تا خاطره ی بدتری جایشان را بگیرد.

اینکه پیغامی نیاید نیز پیغامی است.

پس بلا تکلیفیِ ما نیز تکلیفی است .

گرچه ما از بس که بد آورده و بدبخت

بس که دلتنگیم و از جان سیر میگوییم

مردن از این زندگی ها بهتر است اما

شاید این تکلیف ما باشد...

م. امید

بزرگترین مشکل این روزهای زندگی ام

این شده که نمیتوانم با خودم صادق باشم!

صدایی در گوشم مدام زمزمه میکند:

"بزن به سیم آخر پسر"

این سکوت اما چیز دیگریست . از جنس این روزها نیست انگار. امنیت و آرامش و اعتماد به نفس دارد. توصیفش نمیتوان کرد باید باشی و احساسش کنی. باید باشی و مردم را ببینی که انگار با حضورشان به تو میگویند آرام باش! ما همه با همیم. و تو آرام میشوی و دیگر به این همه بدبختی فکر نمیکنی و به مردمت افتخار میکنی.

پ.ن: هرچند امیدی به موفقیت در برابر استبداد گران ندارم اما نباید خسته شویم. آنها خستگی ما را میخواهند باید ایستاد تا آخرین توان .

پ.ن  : خس و خاشاک تویی      دشمن این خاک تویی

مثل بچه ها

امسال هم گذشت و کسی ما رو نکُشت!

پ.ن : به همین سادگی ۲۲ساله شدم!

این اردیبهشت انگار بوی بهشت میدهد