اینجا به مرور یاد گرفتم که بخشیدن خود از بخشیدن دیگران بسیار دشوارتر است.

بچه های دانشکده ی فلسفه همه عاشق استاد بودند. استاد پیر و شیخ شان بود و آنها واقعاً مریدش. با این که همیشه دور و برش شلوغ بود اما تنهایی را در چشمانش می شد دید. وقتی به زندگی اش فکر میکردم تنهایی اش غمگینم میکرد. ولی استاد همیشه میگفت " تنهایی انسان را به خدا میرساند و فقط خدا شایسته ی عشق است. " این حرف ها اما مال چند روز پیش از دیدن آن دختر بود. دختری که دیوانه اش کرده بود و حتی یک لحظه هم از فکرش بیرون نمیرفت. حالا استاد آدم دیگری شده بود و همه این را فهمیده بودند. بالاخره قید آبرویش را زد و نامه ای به آن دختر نوشت. همه فهمیدند استاد نامه ای به آن دختر نوشته هیچ کس اما نفهمید در آن نامه چه نوشته بود. دو روز پس از نوشتن این نامه خبر مرگ آن دختر را شنیدیم. ظاهراً یک صانحه ی رانندگی بود اما همه میدانستند کار مریدان استاد است. هرچه باشد هیچ مریدی تحمل گمراهی شیخ اش را ندارد. از آن روز به بعد کسی استاد را ندید. حالا نمیدانم چرا بعد از این همه سال این پیر مرد دست فروش را که دیدم یادش افتادم.

گاهی فقط باید گوش داد

پرنده ها را به آوازشان میشناسند

چیزی در درون هر یک از ماست

فرض کنید قرار است برای زندگی به سیاره ی دیگری بروید

از مضرات سیگار میتوان به بوی بد آن اشاره کرد!

این میگرن بود که به من یاد داد همزیستی مسالمت آمیز چیست!

Speak the words I wanna hear

خدا بودن یعنی