که زنجیر میشود گاهی!

بالهایش را سوزاند

سیب خورد

و آدم شد.

انسان را به دردهایش.

تا خدا بهانه ای برای جهنمش داشته باشد

تا رحمتش را به رخ بکشد!

حتی اگر بودن سخت ترین کار دنیا باشد

میبینی

برای شادمانی

اینجا جای مناسبی نیست!

ظلمات! سیاه ِ سیاه!

اما تاریکی مهم نیست

انسان به هر بدبختی عادت میکند!

و آنها این را خوب میدانند!

اینجا یک پنجره کوچک هم هست!

درست آن بالا

که آن هم همیشه تاریک است

اما درست زمانی که ما این تاریکی ها را باور میکنیم

و نا امیدی را از یاد میبریم

نوری از آن میتابد.

عذاب واقعی این است!

انسانی هست که همیشه فریاد میزند :

" زنده باد ارباب "

در درون هر یک از ما انسانی هست

که از آزادی وحشت دارد !

باغی به نام بهشت!

جای من و شما نیست گویا!

چیز دندان گیری هم نباید باشد!

اما شنیده ام سیب هایش شیرین است!

شیرین که میدانید یعنی چه؟!

ما یک عمر به دنبال امید میگشتیم!

به دنبال کسی که به ما بگوید بیهوده نیستیم .

حماقت گاهی چه شیرین میشود ....

اینجا هیچ کس ستاره ای ندارد!

- آخ ! اگه بارون بزنه ...

- تو دوزخ کسی نباش!

اگربه آنها عمل کنی حسرت میخوری

و اگر رهایشان کنی نیز باز حسرت میخوری

هرگز نفهمیدم زندگی را چه کسی اداره میکند!

تنها تو مانده ای برایم

آزادم کن

به تمامی اعتقاداتم قسم

که دوستت دارم!

به دادم برس!

در این کوچه های تنهایی

ول میگردیم

با کابوس هایمان

و زندگی میکنیم!

گاهی هم

برای از یاد نبردن رویای خوشبختی

یک کاسه آب خنک مینوشیم!

اینجا هم گاهی باران میبارد.

چه دیر فهمیدم که خدا هم دل داشته!

افسوس! نمیدانستیم این خود بزرگترین گناه است.

هرچه باشد بهشت شما لیاقت میخواهد!