این سکوت اما چیز دیگریست . از جنس این روزها نیست انگار. امنیت و آرامش و اعتماد به نفس دارد. توصیفش نمیتوان کرد باید باشی و احساسش کنی. باید باشی و مردم را ببینی که انگار با حضورشان به تو میگویند آرام باش! ما همه با همیم. و تو آرام میشوی و دیگر به این همه بدبختی فکر نمیکنی و به مردمت افتخار میکنی.

پ.ن: هرچند امیدی به موفقیت در برابر استبداد گران ندارم اما نباید خسته شویم. آنها خستگی ما را میخواهند باید ایستاد تا آخرین توان .

پ.ن  : خس و خاشاک تویی      دشمن این خاک تویی